Pielęgniarka wezwała obecnego w przychodni lekarza, który zlecił podanie Pacjentce Dexavenu, a gdy jej stan nadal się pogarszał i Pacjentka traciła przytomność, nakazał wezwanie karetki Pogotowia.
Szczęśliwym zbiegiem okoliczności zespół ratownictwa medycznego stacjonował naprzeciwko przychodni i lekarz karetki przybiegł pieszo, zanim jeszcze karetka zdążyła dojechać. Mimo to przed jego przybyciem Pacjentka straciła przytomność i przestała oddychać. Lekarz karetki natychmiast rozpoznał u Pacjentki wstrząs anafilaktyczny i nakazał natychmiastowe podanie adrenaliny – która, jak się okazało, pozostawała w zasobach Przychodni i mogła być podana znacznie wcześniej.
Podjęte następnie czynności resuscytacyjne pozwoliły uratować życie Pacjentki, wymagała ona jednak długiej hospitalizacji oraz intensywnej terapii i żmudnej rehabilitacji; Pacjentka nigdy nie wróciła do pełni sił.
W opinii biegłych sporządzonej na potrzeby postępowania karnego stwierdzono, że zaniechanie niezwłocznego podania Pacjentce przez zespół Przychodni adrenaliny stanowiło istotne uchybienie, które naraziło Pacjentkę na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia.
W wydanym wyroku sąd karny, uznawszy bezsprzeczną winę oskarżonej lekarki Przychodni, orzekł wobec niej o warunkowym umorzeniu postępowania, wyznaczając okres próby – zasądził również na rzecz poszkodowanej Pacjentki nawiązkę w kwocie 25 000 zł oraz zwrot kosztów procesu. Wyrok nie jest prawomocny.
