Jak wykazało przeprowadzone przed Sądem Okręgowym postępowanie dowodowe, w trakcie wykonanego u powódki w 2000 r. zabiegu, doszło do zastosowania błędnej techniki operacyjnej. Podczas przeprowadzonej wówczas operacji brzusznej wszyto bowiem u pacjentki – bez żadnego uzasadnienia medycznego – siatkę polipropylenową w bezpośrednim kontakcie z jelitem. Co więcej, dobrano również nieprawidłowy rodzaj implantu (bez warstwy antyadhezyjnej), co dodatkowo zwiększało ryzyko wystąpienia niekorzystnych następstw związanych z jego obecnością w jamie otrzewnej, w tym rozwoju choroby zrostowej.

Co więcej, kolejnym – brzemiennym w skutkach – błędem popełnionym przez personel medyczny pozwanego szpitala, był brak odnotowania w dokumentacji medycznej wydanej pacjentce, informacji o wszyciu implantu w obrębie jamy brzusznej. Żaden z lekarzy leczących później powódkę, a także sama powódka, nie mieli więc wiedzy, że w jamie otrzewnej pacjentki znajduje się „ciało obce”, co w sposób zasadniczy wpłynęło na dalsze leczenie powódki.

Pozostawione w jamie brzusznej powódki „ciało obce”, z upływem lat doprowadziło bowiem do niedrożności przewodu pokarmowego, a w konsekwencji do konieczności przeprowadzenia operacji ratującej życie oraz wdrożenia u powódki na stałe żywienia pozajelitowego jako terapii ratującej życie, z uwagi na stan wyniszczenia organizmu.

Jak ustalił Sąd Okręgowy w oparciu o uzyskane w sprawie opinie biegłych, błędy stwierdzone w postępowaniu personelu medycznego pozwanego szpitala, doprowadziły do wieloletniego rozstroju zdrowia, a także znacznego uszkodzenia ciała powódki, które uzasadniało przyznanie wysokiego zadośćuczynienia i odszkodowania, a także renty z tytułu zwiększonych potrzeb związanych z doznanym przez powódkę uszczerbkiem na zdrowiu.

Apelacje w sprawie wnieśli obaj pozwani, a więc szpital i jego ubezpieczyciel, zaskarżając wyrok Sądu Okręgowego w części zasądzającej na rzecz powódki zadośćuczynienie powyżej kwoty 100.000,00 zł, a także w zakresie przyznanej renty z tytułu zwiększonych potrzeb.

Sąd Apelacyjny uznał jednak obie apelacje za bezzasadne i w pełni podzielił ustalenia i wnioski poczynione przez Sąd Okręgowy.

Sąd Apelacyjny podkreślił, że wszycie siatki polipropylenowej bez widocznej powłoki antyadhezyjnej w bezpośrednim sąsiedztwie jelita, a co więcej nie wpisanie w dokumentacji wydanej powódce informacji o wszyciu siatki w obrębie jamy brzusznej, było postępowaniem skrajnie nieprawidłowym. Wiedza o tym, że w ciele powódki zostało wszyte ciało obce pozwoliłaby z pewnością na ustalenie znacznie wcześniej niż miało to miejsce w rzeczywistości, przyczyn wieloletnich dolegliwości powódki i usunąć jej przyczynę. Skutki tego opóźnienia były natomiast dla powódki niezwykle poważne. Jak podkreślił Sąd Apelacyjny opóźnienie w stwierdzeniu przyczyn dolegliwości nie ograniczyło się bowiem do występowania bólu i innych negatywnych skutków, które były odwracalne. Pozostawanie przez tak długi okres ciała obcego w obrębie jamy brzusznej spowodowało znaczne i systematyczne pogarszanie się stanu zdrowia powódki, które w ostateczności doprowadziło do konieczności zastosowania permanentnego odżywiania pozajelitowego. Z konsekwencjami zaniedbań personelu medycznego pozwanego Szpitala powódka będzie musiała się mierzyć do końca życia, co uzasadnia przyznanie na jej rzecz wysokiej rekompensaty.

Wyrok jest prawomocny.

Sprawę prowadziły mec. Jolanta Budzowska oraz mec. Anna Znachowska.